24 Ωρες Μουσική που "ακούγεται" ΕΔΩ... http://radioarta.listen2myradio.com... E mail: radioarta101.5@gmail.com... ΤΗΛ. 2681400060 ΕΚΠΟΜΠΕΣ: ...10-11 πμ "Στον Τοίχο" με τον ΡΑΔΙΟλόγο (Γιάννη Λαζάρου) ...11-13 μμ "Ωρε γλέντια" με τον Θανάση Παπαθανασίου,...6-7 μμ "Λόγια του αέρα" με την Ολγα Τσιάφη Ράδιο Άρτα 101,5 ο δικός σου σταθμός!!!
13 Μαρτίου 2011

Συναντώντας τη Ρόζα έπειτα από 90 χρόνια
Ντοκιμαντέρ από έναν Ισραηλινό σκηνοθέτη, που παθιάστηκε με τη ζωή της Εσκενάζι
Του Παναγιώτη Παναγόπουλου
Ελληνικό θέμα μέσα από ισραηλινή ματιά είχε η ταινία έναρξης του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Η θυελλώδης προσωπικότητα της Ρόζας Εσκενάζι, μιας γυναίκας που ξεπέρασε κάθε λογής εμπόδια για να δημιουργήσει έναν θρύλο στο τραγούδι, είναι το θέμα της ταινίας «Καναρίνι μου γλυκό», που γύρισε ο Ισραηλινός Ρόι Σερ. Ακούγοντας τα τραγούδια της Ρόζας πριν από λίγα χρόνια, ο Σερ παθιάστηκε με το σμυρναίικο και το ρεμπέτικο τραγούδι, αλλά και με την ίδια την Εσκενάζι. Ο 33χρονος σκηνοθέτης μπήκε στη διαδικασία όχι μόνο να παρακολουθήσει την πορεία και την πολυτάραχη ζωή της Ρόζας Εσκενάζι από την Κωνσταντινούπολη, στη Θεσσαλονίκη και μετά στην Αθήνα, αλλά να δημιουργήσει και ένα συγκρότημα από ανεξάρτητους μουσικούς, οι οποίοι παίζουν και διασκευάζουν τα τραγούδια που εκείνη έκανε διάσημα. Το «Καναρίνι μου γλυκό» επαναλαμβάνεται την Τρίτη στο «Ολύμπιον» και αναζητεί τον δρόμο προς τις κινηματογραφικές αίθουσες. Ο Ρόι Σερ, λίγο πριν φτάσει στη Θεσσαλονίκη, μίλησε για το πάθος του για την ελληνική μουσική και πόσο τον αναστάτωσε η προσωπικότητα της Ρόζας.
– Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη φωνή της Ρόζας Εσκενάζι και τι σας τράβηξε στην προσωπικότητά της;
– Τα δύο βασικά πράγματα που τράβηξαν την προσοχή μου στην ιστορία της Ρόζας είναι κατ’ αρχάς ότι πάντα με ενδιαφέρουν οι χαρακτήρες δυνατών γυναικών, όπως και το ότι αντιλήφθηκα από το όνομά της ότι ήταν Εβραία. Κάτι που δεν ήταν συνηθισμένο στη σκηνή του σμυρναίικου. Οταν την άκουσα για πρώτη φορά σε μια συλλογή τραγουδιών της, δυσκολεύτηκα πολύ αρχικά, επειδή τα αυτιά μου ήταν συντονισμένα με τον δυτικό ήχο. Ετσι, άρχισα να παρακολουθώ την ιστορία της και με δεδομένο ότι ήταν δύσκολο να βρεθούν πληροφορίες, συνειδητοποίησα ότι η πιο σημαντική πηγή ήταν η μουσική που άφησε. Επέστρεψα σ’ αυτή και σιγά σιγά, αλλά με ένταση, την αγάπησα. Μπορεί να υπήρξαν μεγαλύτερες τραγουδίστριες, αλλά καμία δεν είχε τον ήχο και την ποιότητα της Ρόζας.
– Γιατί πιστεύετε ότι ήταν τόσο σημαντική; Τι την έκανε να ξεχωρίζει;
– Για τα στοιχεία που είπα προηγουμένως, με μια έμφαση στο κοσμοπολίτικο πνεύμα της. Εγινε διάσημη σε μια πολύ συγκεκριμένη περίοδο και μέσα σε ένα ιδιαίτερο πολιτικό περιβάλλον. Εχει ακόμη πολλούς οπαδούς στην Τουρκία, στην Ελλάδα και σε άλλα μέρη του κόσμου. Νέοι άνθρωποι, 90 χρόνια μετά το αποκορύφωμα της καριέρας της, χορεύουν ακόμη με τα τραγούδια της και νέοι μουσικοί τα ξανακάνουν επιτυχίες. Ετσι θα έλεγα ότι ξεχώριζε επειδή ήταν κοσμοπολίτισσα σε έναν εθνικιστικό κόσμο. Επιπλέον, επειδή, ως γυναίκα, έπρεπε να πάρει σκληρές και θαρραλέες αποφάσεις προκειμένου να επιβιώσει.
– Πώς σκεφτήκατε να συνδυάσετε τη μουσική βιογραφία με το ταξίδι αυτού του νέου συγκροτήματος;
– Η μουσική ήταν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ταινίας και χρειάζονταν μουσικοί που να οδηγούν τους θεατές με ασφάλεια σ’ αυτό το ταξίδι. Ο Ισραηλινός Τομέρ Κατζ είναι επικεφαλής μιας ισραηλινής κομπανίας. Από αυτούς έμαθα το ρεμπέτικο, έτσι ήταν μια προφανής επιλογή. Η Μεχτάπ Ντεμίρ είναι μια εξαιρετική μουσικός από την Κωνσταντινούπολη και τη γνώρισα όταν έκανε το διδακτορικό της για την επιρροή της οθωμανικής παράδοσης στη σύγχρονη ισραηλινή μουσική. Εκτός από μουσικός είναι και ανθρωπολόγος, έτσι αντιλαμβάνεται όλες τις επιρροές της μουσικής. Η Μάρθα Δημητρίου Λιούις ζει στο Λονδίνο και κατάγεται από ελληνοκυπριακή οικογένεια. Συνδυάζει την ελληνική παράδοση με την τζαζ και τα μπλουζ. Είχε κάνει ένα ντοκιμαντέρ για τη Ρόζα στο ραδιόφωνο του BBC και έτσι τη βρήκα. Ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη σχέση του ρεμπέτικου με τα μπλουζ και είχε τη διάθεση να κάνει και αυτή ένα ταξίδι στις ρίζες της. Στις πρόβες στην Ιερουσαλήμ, καταλήξαμε στα τραγούδια όπως και στο τι θέλαμε να κάνουμε. Ενα ταξίδι στις πόλεις όπου έζησε η Ρόζα, να συναντήσουμε μουσικούς που παίζουν αυτά τα τραγούδια και να δημιουργήσουμε νέες εκτελέσεις για τα σημαντικότερα τραγούδια της.
– Ποιες είναι οι προθέσεις σας γι’ αυτό το διπλό σχέδιο ταινίας - συγκροτήματος;
– Γυρίζοντας από το ταξίδι Κωνσταντινούπολη - Θεσσαλονίκη - Αθήνα, είδα ότι το φινάλε που είχα γράψει δεν λειτουργούσε. Ετσι σκέφτηκα την ιδέα μιας συναυλίας-φόρου τιμής στη Ρόζα. Η ιδέα ήταν να συγκεντρώσουμε τους καλύτερους μουσικούς που εμφανίζονται στην ταινία από την Ελλάδα, την Τουρκία και το Ισραήλ για μια συναυλία που έγινε τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό της. Πήρε πολύ λίγο χρόνο για να οργανωθεί. Οι 14 μουσικοί ταξίδεψαν στη Θεσσαλονίκη και η συναυλία ήταν sold out. Μετά αυτή την εμπειρία αποφάσισα ότι θέλω να ταξιδεύει το συγκρότημα όπου πηγαίνει και η ταινία. Ετσι θέλουμε να συνεχίσει η κοινή πορεία ταινίας και συγκροτήματος, μαζί με το σάουντρακ που φτιάξαμε.
– Πιστεύετε ότι η Ρόζα θα επιβίωνε στη σημερινή μουσική βιομηχανία;
– Είναι δύσκολο να απαντήσω. Μπορώ μόνο να πω ότι ένας από τους λόγους που πολλοί τη γνωρίζουμε σήμερα είναι η τηλεοπτική της εμφάνιση το 1976 με τον Γιώργο Παπαστεφάνου και τη Χαρούλα Αλεξίου, Πολλοί που μπορεί να γνώριζαν τη μουσική της δεν την είχαν δει ποτέ πριν και, εξαιτίας της εκπομπής, συνέχισε να δουλεύει. Παρότι λοιπόν ήταν 80 ετών, είχε το πάθος να τραγουδήσει και να καταλάβει ότι αυτό το μέσο έπρεπε να ακολουθήσει. Ετσι κι αλλιώς, η Ρόζα ήταν γάτα. Οπως και να την πετούσες, θα έπεφτε στα πόδια της και θα επιβίωνε.
Η μουσική Ξαρχάκου ήταν η αιτία
– Τι σημαίνει το ρεμπέτικο για έναν μη Ελληνα; Πιστεύετε ότι παραμένει ζωντανό είδος ή ένα κομμάτι της ιστορίας της μουσικής;
– Πρωτάκουσα τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου για το «Ρεμπέτικο» το 2004 στην Ιερουσαλήμ σε ένα μικρό μπαρ, από μια ισραηλινή κομπανία που είχε γράψει εβραϊκούς στίχους. Ενιωσα αμέσως ότι συνδέομαι με αυτήν τη μουσική. Κάτι στον ήχο και στην ατμόσφαιρα μού έφερνε αναμνήσεις από μακρινά μέρη. Είχε το άρωμα ενός ταξιδιού στο άγνωστο. Δεν ήξερα τίποτα για την ιστορία του είδους, αλλά η σύνδεση ήταν ενστικτώδης. Εψαξα περισσότερα πράγματα κάνοντας την έρευνα για την ταινία και, για να πω την αλήθεια, άρχισα να ζηλεύω. Γιατί; Επειδή είμαι από μια πολύ νέα χώρα, μόλις 62 ετών. Δεν είμαι καθόλου θρήσκος. Βλέπω τον Ιουδαϊσμό σαν μια όμορφη κουλτούρα και τη βάση του ισραηλινού πολιτισμού, όμως στον σύγχρονο πολιτισμό δεν πιστεύω ότι ως χώρα καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια πλούσια κουλτούρα. Οι ισχυρές δυτικές επιρροές και η παγκοσμιοποίηση δυσκόλεψαν πολύ την έκθεση των νέων σε άλλες κουλτούρες πέραν της δυτικής / αμερικανικής. Σας ζηλεύω τους Ελληνες που πηγαίνετε στα ρεμπετάδικα και όλοι γνωρίζουν τα λόγια των τραγουδιών. Το βρίσκω υπέροχο. Ηθελα να γίνω κι εγώ ένα κομμάτι αυτής της κατάστασης και να καταλαβαίνω τα λόγια. Τώρα μπορώ. Ελπίζω ότι θα μπορέσετε να κρατήσετε αυτόν τον θησαυρό και να τον περάσετε στις επόμενες γενιές.

1 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Άσυλο ρεντίκολο - O οικογενειακός καυγάς της Αποστολάκη τιμώρησε τη Βουλή 07/02/2011 (10:10) Greek Money

http://www.greekmoney.gr/index.php/permalink/53172.html
----------------------------------
H καλύτερη οικονομοτεχνική ανάλυση που έγινε ποτέ για την Ελλάδα Δημήτρης καζάκης ΔΕΙΤΕ ΤΟ!!

http://www.youtube.com/watch?v=Pgb71Hxi8hE&feature=player_embedded

από τό:
http://anti-ntp.blogspot.com/2011/03/25-2011.html